اين خود از شواهد قيامت است يعنى روزى كه خدا در خصوص آن مىگويد كه آن : يَوْمَ نَبْطِشُ الْبَطْشَةَ الْكُبْرى إِنَّا مُنْتَقِمُونَ روزى است كه خشم مىگيريم با بزرگترين خشم و به انتقام گرفتن مىپردازيم » . قرآن قصهء فرعون را نقل مىكند تا گواهى بر خلاصهء اين بصيرتها كه گذشت بوده باشد . و اين همه تقدير خداى حكيم است : بيم دادن فرستادگان ، فرود آمدن عذاب ، و پاداش نيكى كه به بنى اسراييل رسيد . اين است فتنه و آزمايش بزرگى كه قوم فرعون در معرض آن قرار گرفتند و به رستگارى دست نيافتند ، چه پس از آن كه موسى با پيامى آشكار از جانب خدا نزد ايشان آمد و او را به تهمت جادوگرى متهم ساختند ، دعا كرد و پيروزى نصيب او شد ، و فرعون و قوم او غرق شدند تا ثروتهاى خويش را ، بدون آن كه آسمان قطره‌اى اشك بر ايشان بيفشاند ، بر جاى گذارند . آيا آنان ، در آن هنگام كه از تقدير حكيم و را مستقيم انحراف پيدا كردند ، بر راه خطا نرفتند ؟ اين است سنت جزا و مكافات ، / 9 و دليل بر آن است كه خدا هر چيز را به حق آفريده است . بدين گونه خدا بنى اسراييل را از عذابى خوار كننده رهايى بخشيد ، و آنان را بنا بر علم خود ( و استحقاقى كه در آنان بود ) بر جهانيان آن روز برترى داد و برگزيد . چگونه ممكن است آدمى بيهوده و بدون محاسبه به حال خود رها شود ، و چگونه ممكن است زندگى دنيا پايان راه باشد . و خدا قوم تبّع را كه مجرم و گناهكار بودند هلاك كرد - و در اين دليلى بر حكومت عادلانهء خدا بر جريان تاريخ مشهودات - و نيز گوشه‌اى از عقلانى بودن آفرينش را آشكار كرد ، و از اين كه او آسمانها و زمين را كه ميان آنها است ، جز به حق نيافريده است ، ولى بيشتر مردم اين را نمىدانند ، و ندانستن ايشان دليل جهل آنان است نه نادرست بودن اين حقيقت . قرآن گوشه‌اى از جزاى خدا را در روز قيامت بيان مىكند و مىگويد كه إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ مِيقاتُهُمْ و در آن روز شريكانى كه براى خدا ساخته بودند سودى